Terug naar Nederland
Submitted by webmaster on Mon, 2010/01/04 - 10:31.
Bijna een jaar geleden zat ik in het vliegtuig terug naar Lanzarotte waar ik de Morgan compleet verwaarloost terug vond. Het jaar 2008 was bijna helemaal doorgebracht op de zolderkamer met uitzicht op een blinde muur. Hier in Rotterdam was er wanhopig gewerkt aan het voortbestaan van de stichting Ocean Care Foundation. Het was niet gelukt het vlot drijvend te houden maar na een jaar werken was het nu tijd voor een nieuwe start die begint bij een reis met de Morgan terug naar Nederland in de tijd dat iedereen naar het zuiden zeilt.
De zon komt op en kleurt de vulkanische bergen diep rood. Hoe vaak heb ik in de ochtend dit schouwspel van licht gezien en vandaag is het de laatste keer. We hebben de haven Porto Calero verlaten. Het water is nog vlak. De zon laat lange stralen door als hij tussen de donkere wolken schijnt. Een regen drup, maar het is maar voor even. Ik pak mijn filmcamera om nog even wat beelden te stelen als herinnering. Het is een beetje vreemd om Lanzarotte te verlaten. Maria vaart op haar schip de “Miss tick” voorbij en schreeuwt wat mijn richting uit. ‘De Biscay is een zootje’ hoor ik haar roepen. ‘Je kunt beter een paar maanden hier blijven.’ roept ze er nog erachteraan. Ik kijk Greham aan en haal mijn schouders op. De kosten zijn te hoog om hier te blijven zeg ik als smoes, maar eigenlijk wil ik gewoon terug naar Nederland en beginnen aan het nieuwe Morganonline en sla alle goede raad in de zachte wind. Het weer is rustig en met nog een uurtje buigen we om de noordkaap van Lanzarotte richting Madeira. De eerste en meest lastige trip.
Bijna een jaar geleden zat ik in het vliegtuig terug naar Lanzarotte waar ik de Morgan compleet verwaarloost terug vond. Het jaar 2008 was bijna helemaal doorgebracht op de zolderkamer met uitzicht op een blinde muur. Hier in Rotterdam was er wanhopig gewerkt aan het voortbestaan van de stichting Ocean Care Foundation. Het was niet gelukt het vlot drijvend te houden maar na een jaar werken was het nu tijd voor een nieuwe start die begint bij een reis met de Morgan terug naar Nederland in de tijd dat iedereen naar het zuiden zeilt.Het jaar alleen in Lanzarotte op de Morgan is niet verloren gegaan. Ik heb gewerkt aan een boek. En om mijn hoofd van het schrijven af te halen heb veel onderhoud gepleegd waardoor de Morgan weer het trotse schip is zoals bij het vertrek uit Nederland in 2004. Het was nog een hele toer om een bemanning te vinden die met mij in november wilde terug varen richting het noorden. Het is een tijd van veel stormen en onstabiel weer. De heersende winden zijn noord wat de Morgan veranderd in een duikboot als we tegen de hoge golven moeten opboksen. Daarnaast vaar je niet naar de zon maar naar de koude. Elke dag dat we noord varen moet je een trui extra aan doen. Na wat telefoontjes heb ik twee Engelse vrienden bereid gevonden om mee te zeilen. ‘het wordt een shit ride’ had ik ze herhaaldelijk verteld maar ze wilde graag met mij mee. Het was mijn bedoeling om zo snel mogelijk door te varen naar Nederland. Jacky en Greham hebben de handschoen opgepakt en ze zitten met een biertje in de warme zon in Lanzarotte de route door te nemen. Hoe anders zou het over een paar weken zijn als we voor de Golf van Biskay liggen.
De zon komt op en kleurt de vulkanische bergen diep rood. Hoe vaak heb ik in de ochtend dit schouwspel van licht gezien en vandaag is het de laatste keer. We hebben de haven Porto Calero verlaten. Het water is nog vlak. De zon laat lange stralen door als hij tussen de donkere wolken schijnt. Een regen drup, maar het is maar voor even. Ik pak mijn filmcamera om nog even wat beelden te stelen als herinnering. Het is een beetje vreemd om Lanzarotte te verlaten. Maria vaart op haar schip de “Miss tick” voorbij en schreeuwt wat mijn richting uit. ‘De Biscay is een zootje’ hoor ik haar roepen. ‘Je kunt beter een paar maanden hier blijven.’ roept ze er nog erachteraan. Ik kijk Greham aan en haal mijn schouders op. De kosten zijn te hoog om hier te blijven zeg ik als smoes, maar eigenlijk wil ik gewoon terug naar Nederland en beginnen aan het nieuwe Morganonline en sla alle goede raad in de zachte wind. Het weer is rustig en met nog een uurtje buigen we om de noordkaap van Lanzarotte richting Madeira. De eerste en meest lastige trip.Als ik de volgende ochtend wakker wordt is er al geen land meer te zien. Het weer is nog zeer rustig voor de tijd van het jaar. 20 knopen wind op de kop. Ik trek mijn broek in mijn slaapbunker aan en zet de ketel op het vuur. Waggel naar de Pc en zie dat we flink zijn opgeschoten in de eerste nacht.“Good morning” klinkt het vanuit de kuip. Moet je ook een bak koffie vraag ik Grahem die de laatste minuten van zijn ochtendwacht uit zit. Even later loop ik met twee kommetjes naar buiten en begint met mijn ochtendwacht. ‘nog bijzonderheden’ vraag ik Greham die een slok van zijn koffie neemt. ‘I don’t like monohulls’ zegt hij. Het lijkt wel of ik in een wasmachine zit. Ik ben op en kan niet slapen van het dag en nacht slingeren.
Ik neem een slok koffie en zet de beker op de kleine tafel. ‘Ja, maar met jou Katamaran had je met deze wind noord kunnen varen. En het is maar voor een paar dagen dan liggen we in Madeira.’
Halverwege mijn nachtwacht begint het weer onverwachts te veranderen. In het donker rol ik de Genua in en hoop dat Jacky en Grahem niet wakker worden van het kraken van de schoten als ik het zeil strakker trek. De wind draait, gaat harder blazen en is nu vol op de kop waardoor ik mijn koers moet verlegen naar het westen. Mopperend op de verandering en de vertraging loop ik naar beneden en controleer de Barometer die maar een kleine wijziging laat zien. Dus er moet iets anders aan de hand zijn waardoor de wind draait. Als ik op de trap sta om weer terug in de kuip te klimmen, maakt de Morgan een schuiver gevolgd door een harde klap. We lopen te hard en zijn net van een golf gevallen. De Morgan wordt daarbij opgetild en valt dan in het gat achter de golf. Nog minder zeil om de snelheid te reduceren. Aan de horizon zie ik een paar donkere wolken die de reden zijn van de harde wind die nu alle kanten op waait. Ik zet de schoot nog een beetje aan, kruip weg onder de sprehoad en wacht deze false wind af. na een uurtje wachten wordt De wind wat rustiger en ik kan mijn koers weer verleggen richting de eindbestemming en ik frommel mezelf in een hoekje aan de lage kant in de kuip, Gelukkig nog maar een paar uur wachtlopen. Ik trek mij kraag nog verder omhoog en zet me schrap tegen de mast. De snelheid is nu 6 knopen en we stampen heftig tegen de noordelijke golven. Als de wind nu weer een beetje richting oost draait zijn we morgenmiddag in Madera.
Als ik de volgende ochtend wakker wordt van de zon op mijn gezicht, ben ik de slechte delen van de eerste reis al weer vergeten. Het lijkt windstil aan de zuidkant van het eiland, maar de windt waait aan de andere kant pal tegen. Deze zelfde harde windt en verwachtte regen heeft ons voor een week geparkeerd op het mooie eiland Madeira. 
Ik controleer iedere dag het weer en zoek naar een “window” waarop we kunnen meeliften naar de volgende stop Portugal. Veel plezier beleef ik niet aan het verblijf hier want ik heb haast om terug naar Nederland te varen. de havens zijn erg duur en als je haast hebt duurt wachten erg lang. Eindelijk, na een week passeert er een lage druk gebied. Die gaan we gebruiken voor de oversteek naar Portugal. Jacky en Greham lijken niet zo enthousiast om nu over te gaan. Dit lage drukgebied geeft veel wind is het gesprek van de dag. Na een paar uur gebogen over de computer hebben we als ware weer goeroes alle mogelijkheden doorgenomen. “We gaan” Besluiten we om door te zetten.
Ik controleer iedere dag het weer en zoek naar een “window” waarop we kunnen meeliften naar de volgende stop Portugal. Veel plezier beleef ik niet aan het verblijf hier want ik heb haast om terug naar Nederland te varen. de havens zijn erg duur en als je haast hebt duurt wachten erg lang. Eindelijk, na een week passeert er een lage druk gebied. Die gaan we gebruiken voor de oversteek naar Portugal. Jacky en Greham lijken niet zo enthousiast om nu over te gaan. Dit lage drukgebied geeft veel wind is het gesprek van de dag. Na een paar uur gebogen over de computer hebben we als ware weer goeroes alle mogelijkheden doorgenomen. “We gaan” Besluiten we om door te zetten. In de late middag gooien we de trossen los. Het was een warme dag geweest met geen wolkje in de lucht en ook helemaal geen wind. Mijn wacht begint. Geen maan en aarde donker. De stadslichten van het eiland Porto liggen als een koepel over het eiland. We houden het eiland rechts. Van hier is het nog vier dagen varen voor we weer land zien. Ik steek mijn handen diep in mijn zakken. Kijk om mij heen. Niemand op het water te zien. Het eiland Porto is achter de horizon verdwenen als mijn wacht is afgelopen.
Ik schrik wakker. De Morgan slingert heftig en onrustig heen en weer. Er is veel lawaai op dek, en ik spring uit bed om aan Greham te vragen wat er loos is. Greham staat in zijn regenpak met de hand te sturen.
‘Heb je hulp nodig’ vraag ik hem. Een harde windvlaag en een grote golf gooit mij van de trap in de keuken. Als ik weer opsta schreeuw ik
‘Niets aan de hand’ naar buiten. ‘ik ga me even aankleden en ben met een minuutje kom ik je hepen’
Met volledige zeilbepakking stap ik de natte kuip in. Achter ons ziet de lucht er onheilspellend uit. Lange donkere gordijnen hangen vanuit de zwarte wolken tot aan de oceaan. Ze komen dichterbij.
‘wat is er gebeurd’ vraag ik Greham die net probeert een achteropkomende golf te ontlopen.
‘De stroom heeft ons richting een onderwaterberg geduwd. Kijk daar, Greham wijst met zijn vinger naar het zuiden.
‘daar ergens bij die witte brekers is het slechts 25 meter diep.’ Weer een squaw. Ik kijk naar de windmeter die ik net 50 knopen zie aantippen. De stuurautomaat is uitgezet en ik minder nog een beetje zeil. Hier zie ik de klimaatkrachten van de oceaan op een paar vierkante mijl samenkomen. De onderwaterberg stuurt het koude oceaanwater omhoog dat zorgt voor regen en heftige weersverandering. Gelukkig is het maar voor een paar uur want de harde wind zorgt dat we met grote snelheid dit onstabiele gebied verlaten en een uurtje later zit ik weer alleen in de kuip. De wind waait nu 30 knopen schuin van achteren en we hebben de stuurautomaat weer aangezet nu het wat rustiger is geworden. Grahem is uitgeput van zijn drukke wacht naar bed gegaan. Het is mijn laatste wacht voor we aankomen in Lissabon. Morgen rond de middag liggen we vast.
Gevaarlijke grondzeeën bij Lissabon.
De binnenkomst in de haven wachtte ons een onaangename verrassing. De wind was aardig aangewakkerd tijdens mijn nachtwacht. Mijn vrees dat we een vervelende zeegang zouden hebben bij binnenkomst, werd werkelijkheid. De oceaandeining was gedurende mijn wacht opgelopen tot golven van 5 meter hoog en de westen wind zorgt er voor dat deze deining richting de kust loopt. Vlak voor de kust botsen deze golven tegen de ondiepte waardoor ze veranderen in mini-tsoenamies die de Morgan eenvoudig kunnen doen kapseisden.
Gespannen staan we op dek te kijken hoe we de haven het beste binnen moeten lopen. Ik zie het vermoeide gezicht van Greham de kust af speuren naar tekens van veilig vaarwater. We moeten extra oppassen hier. Een paar jaar geleden was ik in een onverlichte boei gevaren dat mij stuurloos maakte. Door de hoge zeegang en de regen was moeilijk te zien welk gevaar er zich voor ons afspeelt. De koers was richting de veilige pier die de ingang van de eerste haven Cascais aangeeft. Een koers die ik al veel keer heb gelopen. Alles lijkt goed te gaan maar als we op de top van een golf liggen zie uit het niets voor ons grote golven breken. Ik ren naar de stuurautomaat en schakel hem uit. We varen recht op een schuimende zee. Verschrikt grijp ik het stuur en wijzig de koers naar het zuiden. Dit kan helemaal niet roep ik naar Jacky die beneden aan de kaartentafel zit. Ik heb dit traject talloze keren gedaan en dit nog nooit meegemaakt. Eerst start ik de motor en schreeuw naar binnen” waar zitten we Jacky? We zitten goed zegt ze als ze haar hoofd naar buiten steekt. Misschien is hier een bank ontstaan door het slechte weer van de afgelopen tijd. Ga maar naar zuid. Ik geef je wel aan wanneer je in diep water vaart en de haven kan binnen steken. Greham staart een beetje verdoofd naar de brekende golven. De vermoeidheid is duidelijk op zijn gezicht te lezen. We hebben allemaal de nacht doorgehaald en staan nu met onze doorweekte kleding zwaar vermoeid de laatste mijlen te sturen. Nog een mijl richting zuid varen klinkt het van de stuurtafel. Ik trek mijn handen verder in de mouwen van mijn zeiljack om zo van de doordringende regen te ontsnappen. We hebben er allemaal genoeg van. Nog een paar uur en dan kunnen we uitrusten.
Eindelijk verder.
We hebben een paar dagen in Lissabon gewacht op beter weer. Het is duidelijk te merken dat we richting het noorden zeilen. Het weer wordt met de dag slechter en het lange wachten helpt ook niet mee. Het einde van het jaar komt steeds dichterbij. Tot mijn ergernis hebben ze in deze dure haven ook nog eens geen internet waardoor we 2 uur in de regen lopen te banjeren op zoek naar een sterk genoeg Wifi Kanaal. Eindelijk vinden we een get connected stikker op de deur van de Mc.Donald’s en met een bord vol hamburgers en cola zoeken een rustige plek waar we naar het weer kunnen kijken op het internet.
Twee dagen hebben we zitten wachten in de stromende regen met de kachel aan om de Morgan van binnen droog te houden. We hebben weer een window gevonden van een paar dagen en die gaan we gebruiken om richting het Porto of zelfs ver naar het noorden te varen. Misschien halen we La.Corunia wel bedacht ik me stiekem. Van daar is het uiteindelijk nog maar een kleine 800 mijl en dan lig ik weer in Nederland. Rekening betaald, watertank vol en de laatste boodschappen gehaald. Nog eerst even tanken in Cascais voor we het ruime sop kiezen.
De ondergaande zon kleurt de horizon helemaal oranje en op de plaats waar een paar dagen geleden enorme brekers op de zandbank kapot sloegen, is het water nu helemaal vlak. Er liggen een aantal schepen voor de enorme delta van Lisabon voor anker. Ik loop naar de navigatiecomputer en controleer de route. ‘Met deze snelheid zijn we in 2 dagen in La corunia roep ik naar Greham en Jacky’ die buiten beginnen te lachen.
Weer dolfijnen voor de Morgan.
Na wat problemen met een gescheurd zeil zijn we weer op weg. Het weer was erg goed waardoor we hebben besloten om de haven Porto niet aan te doen en direct door te varen naar Vigo. Noord Spanje. Het is mijn nachtwacht en de koude is al goed te voelen. Ik heb een extra trui aangetrokken en sta met mijn handen in mijn zakken achter het stuur te turen naar de horizon. Het is nieuwe maan en de hemel is verlicht door miljoenen sterren. Aan de Horizon zie ik tientallen kleine witte lichtjes. Ik stap uit de kuip om er beter naar de lichtjes te kijken die ik niet thuis kan brengen. We hebben een halve tot bakstag wind en lopen nu met een snelheid van 7 tot 8 knopen en ze beweegt zich soepel door de golvende zee. De Morgan ligt een beetje op een helling en speelt met de lange oceaandeining. Ik loop naar de boeg om te kijken naar de lampjes en ga naast de Genua voor op het dek staan. Leunend tegen de voorstag kijk ik hoe de sterren op het ritme van de golven bewegen.
Mijn ogen verplaatsen naar waar ik een rij met lampjes vastgeplakt aan de horizon zie. Het lijkt wel of ik dit eerder heb meegemaakt. De oceaan laat zich van zijn mooiste kant zien. Ik kijk naar beneden waar de boeg van de Morgan een groen fluoriderend spoor achter laat. Grote 
groene soort van kaarslampen verlichtten de diepe oceaan, als de boeg van de Morgan diep in de golf duikt. Het zijn kwallen die de oceaan verlichten als ze worden aangeraakt.
groene soort van kaarslampen verlichtten de diepe oceaan, als de boeg van de Morgan diep in de golf duikt. Het zijn kwallen die de oceaan verlichten als ze worden aangeraakt. Pfffft hoor ik rechts van me uit het niets. Ik draai snel mijn hoofd maar zie niets dan de zwarte donkere oceaan. Het is het onmiskenbare geluid van een dolfijn die naast me uit het water is gesprongen en zich voor de boeg van de Morgan nestelt. Wanneer ik me over de preekstoel buig, zie dat er al vijf voor de boeg zwemmen. Net als de boeg van de Morgan laten de dolfijnen een verlicht groen spoor achter. Ik kijk vol bewondering naar beneden en zie een verlichte gloed razendsnel door het water glijden. In het lichtspoor zijn duidelijk de contouren van een dolfijn te herkennen. Het lichtspoor wordt dunner bij de vin van de dolfijn en loopt als een sierlijk gordijn tot een meter achter de dolfijn. Bijna automatisch komt er een glimlach op mijn gezicht. ‘Hallo jongens hoe is het met jullie’ De lichtsporen schieten razendsnel door het donkere water. Ze verdwijnen even als de dolfijn naast de Morgan uit het water springt. Het lijken wel oceaanelfjes zoals de dolfijnen bewegen.
Dan zie ik vijf elfjes razendsnel vooruit schieten. Als ze een meter voor de boeg zwemmen, versnellen ze nog meer. Voor de dolfijnen waaiert een enorme lichtwolk uit. Ik vraag me af hoe dat komt. De waaier ziet er uit als een verlichte koplamp die voor de dolfijn opdoemt, wanneer hij versnelt. Het kost me een paar minuutje om te begrijpen wat hier aan de hand is. Ik herinner met de tijd dat ik met de wetenschappers heb gewerkt in de Canarische eilanden. Die vertelde mij dat langs de kust van Portugal, helemaal tot aan de Kanarische eilanden rond november een sardinerun was. De Sardines hadden de hele zomer om op te groeien en nu lieten ze zich met de stroom meelopen naar diepere wateren. Dit was wat er aan de hand was. Wij waren met de Morgan terecht gekomen in een enorme school sardines en de Dolfijnen waren hun buikjes aan het vullen. De lichtbundels komt van kleine sardines die worden opgejaagd door de dolfijnen en elk afzonderlijk ook een heel klein lichtspoor achter laten wanneer ze vluchten voor de jagende dolfijn.
De rij met lampjes aan de horizon waren inmiddels ook dichterbij gekomen. Ze waren van tientallen kleine vissersbootjes die op de komst van de school sardines wachtten.
Ik hoop dat ze alleen nemen wat ze nodig hebben om te overleven en nog een deel voedsel overlaten voor de elven van de oceaan.
Mijn wacht was snel voorbij. Als ik wakker word en door het raam naar buiten kijk, zie ik een grijze lucht. De Morgan beweegt anders dan gisteren. Het weer is veranderd. Ik geef Jacky een bak koffie als ik naar buiten stap.
‘whats up’ vraag ik haar zodat ik de wacht kan overnemen.
‘shits up’ zegt Jacky. Ze vouwt haar handen rond de stalen mok en neemt een slok.
Ik kijk over het water en zie sporen van vegetatie in het water en hoge oceaangolven die de Morgan achterop lopen. Al zijn de golven hoog en is het weer slecht, het kan geen kwaad. De wind waait ook stevig door zodat we goede snelheid maken en de oplopende golven rustig onder de Morgan lopen. En voor we het weten lopen we de haven binnen om uit te rusten.
In de baai van Vigo even een flinke sqauw van meer dan 50 knopen afwachten en daarna leggen we hem vast. We liggen vast Nog een laatste stukje van 120 mijl naar La conuna, dan de Biscay en zijn we bijna thuis.
Nog langer wachten.
De regen komt met bakken naar beneden zetten en als ik mij nog een keer probeer om te draaien schiet er een gemene steek door mijn rug. ‘Ook dat nog’ voorzichtig strompel ik uit bed en zet de ketel op het vuur. Ik lijk wel een ouwe man. Het enige wat nog mist is een rollator. Gisteren had ik geprobeerd meeuwen te fotograferen die van het strand opvliegen. Hierbij had ik mijn rug verstuikt.
‘Morning’ klinken twee stemmen als een uit de cabine naast mij.
‘hoe is het met je rug’ Ik brom mogge terug en zeg dat ik vandaag niet mee ga naar de stad. Ik blijf wel achter om een beetje naar het weer te kijken als ik tussen de buien naar de “jachtclub” kan. Na een dag of vier zag het er uit dat het iets beter werd. We hebben uiteindelijk besloten om de reis te onderbreken. Jacky en Greham zijn terug naar huis gevlogen en ik terug naar Nederland om een nieuwe bemanning te zoeken. Eerst zijn we Finistaire nog gepasseerd en toen de Morgan in de veilige haven van La Corunia was afgemeerd zijn we terug gevlogen. Ik baal als een stekker dat we niet zijn doorgevaren. De sfeer aan boord is een beetje mat. Ik probeer een glimlach op mijn gezicht te houden, maar Jacky en Greham zien duidelijk mijn frustratie. Voor we vertrekken verplaatsten we de Morgan op de kopsteiger. We lopen met onze rugzakken op zoek naar een taxi die ons naar het treinstation brengt. De Morgan ligt er trots bij. Heel anders dan in het begin van het jaar zijn we nu klaar voor het volgende avontuur.
Post new comment